بیماری لارنژیت و التهاب حنجره : علائم و درمان

laranjit

به ورم حنجره لارنژیت یا التهاب حنجره گفته می‌شود که ممکن است حاد (کوتاه مدت) یا مزمن (بلندمدت) باشد. البته لارنژیت در اکثر موارد موقتی است و هیچ گونه عوارض جدی به همراه ندارد. لارنژیت عموماً به سرعت و با علائمی بروز می‌یابد که بیش از دو هفته دوام ندارد. اگر علائم بیش از سه هفته استمرار داشته باشد و التهاب حنجره از نوع مزمن باشد، بیانگر آن است که این ناراحتی از دلیل جدی‌تری ناشی می‌شود و باید معاینه و بررسی دقیق‌تری انجام شود.

لارنژیت چیست؟


lar1

حنجره یا در اصلاح جعبه صدا به ناحیه‌ای از گلو گفته می‌شود که تارهای صوتی در آنجا قرار دارد، تار صوتی دو چین غشاء مخاطی کوچک است که غضروف و عضله‌ای را پوشش می‌دهد که برای تولید آوا مرتعش می‌شود. حنجره در فرایندهای تنفسی، بلع و گفتار به کار برده می‌شود. تارهای صوتی در صورت سالم بودن و داشتن عملکرد طبیعی به نرمی باز و بسته می‌شوند تا آواهای سازنده‌ی صدا را تولید کنند. چنانچه فردی به لارنژیت مبتلا باشد، تارهای صوتی ملتهب می‌شود و جریان هوا در گلو تغییر می‌کند. این تغییر جریان هوا تحریف و نامفهومی آواهای تولیدی را به دنبال دارد.

مشخصه لارنژیت  یا التهاب حنجره، صدایی گرفته و خشن است که گاهی آن‌قدر آرام است که به خوبی شنیده نمی‌شود. تارهای صوتی بیماران مبتلا به لارنژیت کشیده می‌شود و زائده‌هایی مانند پولیپ یا گره (ندول) روی آن ایجاد می‌شود.

علل لارنژیت


lar2

عارضه‌های متعددی باعث التهاب حنجره می‌شود، عامل‌های خطر دو نوع حاد و مزمن لارنژیت معمولاً متفاوت است.

لارنژیت حاد

شایع‌ترین دلیل لارنژیت عفونت ویروسی است که غالباً شبیه به عفونت عامل سرماخوردگی یا آنفلوآنزا است. استفاده بیش از حد صدا، برای مثال تشویق کردن و شعار دادن، التهاب حنجره را در پی دارد.

لارنژیت حاد در موارد نادر از دیفتری یعنی عفونتی باکتریایی نشأت می‌گیرد. البته خوشبختانه اکثر افراد واکسن ضددیفتری تزریق کرده‌اند و در برابر این عفونت ایمن هستند.

لارنژیت مزمن

لارنژیت مزمن معمولاً از تحریک حنجره در اثر عوامل زیر نشأت می‌گیرد:

  • رفلاکس اسیدی یا رفلاکس معده به مری عارضه‌ای است که در اثر ابتلا به آن اسید معده و محتویات آن به گلو برمی‌گردد.
  • عفونت باکتریایی، قارچی یا انگلی
  • سینوزیت مزمن
  • سرفه بیش از حد و شدید
  • قرار گرفتن در معرض محرک‌های تنفسی مانند بخارهای سمی یا حساسیت‌زاها
  • مصرف الکل
  • عادت داشتن به استفاده نادرست یا بیش از حد از صدا، برای مثال در هنر خوانندگی
  • استعمال دخانیات و حتی قرار گرفتن در معرض دود سیگار
  • مصرف داروهای استنشاقی استروئیدی مانند اسپری آسم

گرفتگی مزمن صدا

تمام موارد گرفتگی صدا نتیجه عفونت یا التهاب حنجره نیست. گرفتگی مزمن صدا گاهی ارتباطی به لارنژیت ندارد و از علل گوناگون دیگری با درجات مختلف اهمیت نشأت می‌گیرد که از آن جمله می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • سرطان حنجره و سرطان گلو
  • تغییرات ناشی از افزایش سن در تارهای صوتی
  • فلج شدن تارهای صوتی در نتیجه ابتلا به دیگر بیماری‌ها

علائم لارنژیت


در صورتی که با هر یک از علائم زیر مواجه شدید در اسرع وقت به متخصص گوش و حلق بینی جهت معاینه و درمان مراجعه کنید:

  • علائم شدید یا متفاوت با موارد اشاره شده در زیر
  • تنفس دشوار، در صورت بروز اختلال تنفسی به سرعت با پزشک یا مرکز فوریت‌های پزشکی تماس بگیرید.
  • مواجه شدن با تبی که پس از دو روز پایین نیاید.
  • گرفتگی صدا یا تغییر صدایی که پس از سه هفته به حالت طبیعی برنگردد.
  • ورم کردن غدد گردن که دو تا سه هفته پس از عفونت فروکش نکند.
  • ورم کردن غدد گردن بدون بروز علائم عفونت
  • وجود برآمدگی یا توده در گردن، به جز غدد متورم گردن که باید ظرف یک تا دو هفته برطرف شود
  • گرفتگی یا از دست رفتن صدا در صورت به تازگی انجام دادن عمل بر روی گردن

جهت دریافت مشاوره و مطرح کردن سوالات خود یا رزرو نوبت می‌توانید با ما تماس حاصل نمایید.

lar3

لارنژیت یا التهاب حنجره بزرگسالان با طیف وسیعی از علائم مرتبط است که متداول‌ترین آنها به شرح زیر است:

  • سرماخوردگی یا عفونت مجرای تنفسی فوقانی
  • سرفه خشک و آب دهان خون‌آلود در لارنژیت غیرعفونی
  • بلع دردناک یا دشوار
  • احساس سیری، خارش یا زخم در گلو
  • تب
  • آبریزش بینی
  • تنگی نفس
  • خشکی یا درد گلو
  • ورم کردن غدد لنفاوی گردن
  • ضعیف شدن یا از دست رفتن صدا

لارنژیت کودکان

علائم لارنژیت کودکان اندکی با بزرگسالان متفاوت است و مشخصه اصلی آن غالباً سرفه‌های گرفته‌ای شبیه به پارس کردن و تب است که می‌تواند نشان دهنده ابتلا به خروسک باشد؛ خروسک یک بیماری تنفسی مسری شایع در میان کودکان است.

اگر چه درمان خروسک معمولاً ساده است، اما موارد شدید آن به مراقبت پزشکی نیاز دارد.

مراقبت پزشکی برای کودکان دچار علائم زیر پیشنهاد می‌شود:

  • تنفس دشوار
  • بلع دشوار
  • تب بالاتر از ۳۹٫۴ سانتیگراد
  • افزایش تراوش آب از دهان
  • تولید صداهای بلند گوشخراش هنگام نفس کشیدن

این علائم گاهی نشان دهنده ابتلا به اپی‌گلوتیت یا التهاب اپی‌گلوت یعنی بافت اطراف نای یا لوله هوا است. هم بزرگسالان و هم کودکان به این بیماری مبتلا می‌شوند که در موارد خاص می‌تواند کشنده و مرگبار باشد.

آزمایش‌ها و تشخیص


پزشکان غالباً لارنژیت را با معاینه گوش، بینی، گلو و صدای بیمار تشخیص می‌دهند و در اکثر موارد نیازی به انجام آزمایش تشخیصی نیست. پزشک برای بیماران دچار گرفتگی مزمن صدا دستور انجام آزمایش‌هایی را به منظور معاینه تارهای صوتی می‌دهد. با لارنگوسکوپ (حنجره‌بین) می‌توان حرکت تارهای صوتی را هنگام تولید صدا مشاهده کرد و وجود پولیپ یا گره را روی تارهای صوتی بررسی نمود. در صورت وجود ناحیه مشکوک بافتی نمونه‌برداری به منظور بررسی بیشتر انجام می‌شود.

درمان لارنژیت


لارنژیت حاد

بهترین درمان لارنژیت حاد استرحت، درمان‌های خانگی و مراقبت از خود به منظور تسکین علائم است. منظور از استراحت محدود کردن استفاده از حنجره از طریق کاهش یا عدم انجام فعالیت‌هایی مانند صحبت کردن، آواز خواندن یا دیگر فعالیت‌های تولید صوتی است که در آنها جعبه صدا یا حنجره به کار برده می‌شود. از نجوا کردن نیز باید پرهیز شود، چون این کار کشیدگی شدید تارهای صوتی را ایجاب می‌کند و بهبود را به تاخیر می‌اندازد.

درمان‌های خانگی ساده‌ای که بیماران مبتلا به لارنژیت می‌توانند برای مراقبت از خود انجام دهند عبارت است از:

  • استفاده نکردن از ضداحتقان‌ها، این داروها منجر به خشک شدن گلو می‌شود.
  • نفس کشیدن در هوای مرطوب
  • مصرف استامینوفن یا ایبوپروفن برای کنترل درد
  • سیگار نکشیدن و اجتناب از قرار گرفتن در معرض دود سیگار یا دیگر محرک‌ها
  • نوشیدن مایعات فراوان

لارنژیت مزمن

لارنژیت مزمن به درمان گسترده‌تری نیاز دارد که با توجه به علت التهاب تعیین می‌شود. اگر لارنژیت ناشی از رفلاکس معده به مری یا سینوزیت باشد، تحت درمان این بیماری‌ها بودن بهبود لارنژیت را نیز در پی خواهد داشت.

گاهی لازم است تغییراتی در سبک زندگی ایجاد شود؛ برای مثال اگر خوانندگی دلیل التهاب باشد، بیمار باید روش خواندن خود را تغییر دهد. آموزش‌های گفتاری نیز در چنین شرایطی پیشنهاد می‌شود. ترک سیگار و مشروبات الکلی و دوری از محرک‌های تنفسی مانند دود مواد شیمیایی نیز به بهبود لارنژیت کمک می‌کند. چنانچه تارهای صوتی به دلیل وجود پولیپ یا گره آسیب دیده باشد، ممکن است انجام جراحی حنجره ضرورت داشته باشد.

برای جلوگیری از خشکی و تحریک تارهای صوتی و به حداقل رساندن احتمال ابتلا به لارنژیت می‌توان اقدام‌های زیر را انجام داد:

  • صاف نکردن گلو
  • رعایت نکاتی جهت پیشگیری از عفونت‌های مجرای تنفسی فوقانی از قبیل رعایت بهداشت و خودداری از تماس با افراد مبتلا به عفونت‌های مسری
  • ترک سیگار و حتی‌الامکان خودداری از قرار گرفتن در معرض دود دخانیات
  • نوشیدن آب فراوان
  • مصرف نکردن یا حداقل کاهش استعمال الکل و کافئین، چون این مواد احتمال از بین رفتن آب بدن را افزایش می‌دهد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *